Eigenlijk vond ik deze aflevering maar helemaal niets. Een wormgat, met zomaar de Aarde aan het einde van de slurf? Crichton weer thuis? Zo simpel, zo vroeg in de serie? Ik had zo gedacht dat er wel meer problemen en interesante zaken in de Buitengebieden te verzinnen waren geweest. Hoe zit het dan met de op wraak beluste Crais, zwangere Moya, D'Argo en zijn zoektocht naar zijn zoon, Aeryn en de ontdekking van haar nieuwe zelf? Ik wil meer Verre-Ruimte-Avonturen!

En dan Aarde zelf. Eerst weer een noodlanding op een strand. Vanwaar die noodlanding? Alweer op een strand, net als in Jeremiah Crichton? En waarom doet iedereen zo vijandig tegen hem? Hij is toch eigenlijk een soort held! Die hele achterdocht is zwaar overdreven, ze hebben te vaak naar Visitors and ID-4 gekeken...
O, gelukkig! Verrassing, daar komt de rest van Moya's bemanning ook nog even langs. Dan is het toch niet allemaal afgelopen en voorbij. Toch? Ze vullen vast wel een manier vinden om die inferieure en bekrompen aardlingen te vlug af te zijn, Crichton meenemen en terugvliegen naar Moya. Achtervolgd worden door Peacekeepers is beter dan te moeten leven tussen paranoide mensen....
Oeps, te laat. Ze hebben zojuist Rygel vermoord. Dat kan toch niet waar zijn! Wat is er toch mis met die mensen? Toegegeven, Rygel was een irritante, egoistische creatuur, maar wisten zij veel. Het zijn alleen mensen die Rygel kennen die hem vermoorden willen. Of kunnen mensen doden zonder aanziens des persoons? Farscape zal toch minder leuk zijn zonder Rygel.
En nou is D'Argo ook al verdwenen! Waar is hij? Toch niet Area 51 in Utah!? En wat krijgen we verder... een Farscape over het leven van John & Aeryn op Aarde? Nee toch zeker.....

Natuurljk niet! This is Farscape, remember? Het duurde lang maar daar was dan toch eindelijk de Farscape-wending in het verhaal. Pas zo'n 5 minuten voor het einde bleek dat lang niet alles is wat het leek te zijn. En dat maakte het tot een verdraaid goede aflevering.
Behalve dat, er zaten toch ook wel een paar interessante details in het geheel. Crichton klacht over het saaie leven in een ruimteschip, het missen van grond onder je voeten met dag en nacht en regen of zonneschijn komt mij authentiek over. Reizen tussen de sterren is reizen door de nacht, eenzaam en donker.
Het afscheid, dat geen afscheid bleek te zijn, toonde aan dat er een soort van band ontstaan was, ondanks alle verschillen. Zeker tussen Crichton en Aeryn, die niet met hem mee wilde maar ook geen afscheid nemen kon. Trouwens, dat alleen al had me moeten vertellen dat dit geen echt afscheid was.
Eventjes hoorden we hen ook weer praten in hun eigen taal. Het klakkende geluidje dat Aeryn wist te produceren vond ik wel grappig.

Wanneer je eenmaal weet waarover het gaat in deze aflevering, ga je er ook met andere ogen naar kijken. Met name de vragen die Jack stelt. Die blijken dan eigenlijk niet zozeer te gaan over hoe mensen in het algemeen tegen 'aliens' aankijken, maar wat Crichton's houding is ten opzichte van de 'aliens' die hij kent: "Vertrouw je ze?" en "Ben je bereid voor hen te sterven?" Er is een groot verschil tussen iets vrezen wat je nog nooit gezien hebt (zo je er al in geloofd) en wat je persoonlijke gevoelens zijn over personen waar je bijna een jaarlang mee opgetrokken bent.
Ergens, ergens is het spijtig hoe deze aflevering eindigde. Het ging ineens niet meer over de mogelijke anderlingenvrees van de mensheid, maar over de zoektocht naar een nieuw tehuis voor het volk van Jack, de Ouden. Maar hoe zou Aarde gereageerd hebben en hoe zou deze crisis zich hebben ontwikkeld en uiteindelijk zijn opgelost? Ach nouja, je kan niet alles hebben.

Anton

Ik ben het hier dus niet helemaal mee eens, ik vond dit wel een zeer vette aflevering.. En hier begint eigenlijk het hele verhaal om crichton pas echt.. Aangezien dit het moment is dat hij de wormhole kennis krijgt..

De achterdocht is wel wat overdreven, maar volgens mij zullen ze iemand die zoveel maanden niet op de aarde is geweest niet met open armen ontvangen, vooral niet als hij buitenaardse bacterien in zijn lichaam heeft (translator microbes)...

En je had op zich best snel door dat hij niet op de aarde was, althans dat had ik..

Bedankt voor je reactie! Die mogen er van mij veel meer komen.

Maarre... waar ben je het precies niet mee eens? Zo ergens tegen het eind kom ikzelf toch ook tot de conclusie dat dit eigenlijk een verdraaid goede aflevering was, al heeft ie zo zijn gebreken.

Persoonlijk beschouw ik A Bug's Life als het begin van het verhaal. Die episode is de inleiding tot Nerve, waarin de verborgen wormhole-kennis pas werkelijk aan het licht komt. Maar ja, Through The Looking Glass is zelf ook weer een opstapje naar die verhaallijn toe (zie mijn recensie van die aflevering).
Ik heb zelf altijd het idee gehad dat die gekregen kennis vanuit A Human Reaction een ideetje achteraf was dat uitgewerkt wordt in Nerve. Een van de redenen daartoe is de cruciale rol die Chiana speelt in A Bug's Life en Nerve, terwijl Chiana oorspronkelijk maar één aflevering mee zou gaan (in het oorspronkelijke script van Durka Returns gaat zij aan het eind dood).
Gelukkig is ze blijven leven!

Anton

Volgens mij, kun je bij verschillende afleveringen het gevoel hebben dat het daar begint...

Ik heb er gisteren een van seizoen 4 gekeken, waar voor het eerst een scarron(?) van "ruling order" meespeelde (I shrink therefore i am, geloof ik)...

Vind ik trouwens een zeer goede aflevering!!!

Ik wou eigenlijk zeggen dat het de eerste keer was dat de scarrons interesse toonden voor crichton, maar ik was ereen vergeten... Ben de naam kwijt maar dat is in ieder geval een vage aflevering waarin crichton weer terug gaat naar aarde, maar nu weet ie dat het niet echt is...

Volgens mij kun je niet echt zeggen waar het verhaal begint, in ieder geval bij de eerste aflevering !

grtz

Ik vond 'A Human Reaction' een geweldige aflevering, al was het alleen maar om het feit dat ik een grote J/A fan ben.

Bovendien vind ik alle Farscape afleveringen die zich op aarde afspelen zeer geslaagt, vooral 'Kansas' uit het vierde seizoen.
Ook is AHR natuurlijk het begin van de 'wormhole' verhaallijn waardoor Crichton later zo in de problemen komt. Daardoor is dit volgens mij één van de belangrijkste afleveringen uit het eerste seizoen of misschien wel de hele serie. Toen ik AHR voor het eerst zag had ik niet verwacht dat ze op de gebeurtenissen uit deze aflevering ooit nog terug zouden komen, dus toen dat wel het geval bleek te zijn was ik zeer (positief) verrast.

En de scenes waarin Aeryn en co. een paar zinnen in hun eigen taal zeggen zijn zeker een hoogtepunt.

helemaal mee eens!!!